Dag22

DAG 22
Met een plattegrond van Bobodoulasso ga ik naar de receptie van het hotel. Al een paar keer ben ik verdwaald geweest en hoewel iedereen op straat heel hulpvaardig is wil ik nu wel eens weten waar ik me bevindt op het kaartje wat ik ooit gekregen heb. Na een kwartier lang het kaartje bekeken te hebben moet hij toegeven, dat hij het niet weet. Michelin op mijn smartphone geeft geen gedetailleerde kaart en straatnamen worden vrijwel niet aangegeven in de stad. Dus het blijft zoeken. Lopend naar de bank om geld te trekken. Praatje met de zwaar bewapende bewaker van de biljettenautomaat. Het is rustig vandaag, normaal staat er een rij van enkele tientallen mensen geduldig te wachten. Misschien omdat het zondag is. In de afgesloten ruimte, waar twee flappentappers staan blijkt er een stuk te zijn. De andere doet zijn werk en een stapeltje biljetten van Cfa.10000 rammelen uit de automaat. Het printertje van de flappentap blijkt niet te werken. Niet zo belangrijk in een land waar de meerderheid analfabeet is. Pinnen in Burkina is er niet bij, alles gaat cash. Aangezien mijn hotel geen ontbijt serveert, bij een salon de thé een pain au raisin en thee besteld. Ik zit er redelijk rustig, alleen verkopers van horloges, riemen en mobieltjes proberen hun handel aan mij te slijten. Twee heel kleine kinderen beginnen een liedje te zingen in de hoop er iets voor te krijgen. Bij het zien van een muntje stopt het gezang alsof de stekker er uit getrokken wordt. Op naar de volgende. Het wordt drukker op straat, lichte chinese motorfietsen, er moeten er hier in Bobodoulasso wel zo'n vijftigduizend van rondrijden. Ze kosten hier €1000. wat hier het gemiddeld jaarinkomen is en worden tot het oneindige gerepareerd. Ook zo met de auto's. Er zullen er weinig door de APK komen. Toyota is zoals in veel Afrikaanse landen alleenheerser in de autowereld. Ver daarachter komt Mercedes 190, waarvan veel taxi's een lijdzaam bestaan hebben. Met of zonder lichten, bumpers, spiegels en ander onnut. Al met al ruikt het in de straat naar een mengsel van uitlaatgassen, het eten, wat hier langs de weg bereid wordt en straatafval. Iedereen gooit alles op straat, voornamelijk plastic zakken, maar ook schillen en alles wat men niet meer kan gebruiken. De oorzaak ligt niet alleen bij de mensen, maar de afwezigheid van afvalbakken werkt er ook niet aan mee.

Moctar weer ontmoet. Hij is getrouwd met Franca een Nederlandse die hotel villa rosé runt. Moctar heeft een flink oliepersbedrijf wat zeven dagen per week dag en nacht olie uit katoenzaad perst. Kennelijk loopt dat op rolletjes want hij is ook voortdurend bezig andere zaken te ontwikkelen. Vanmiddag vroeg hij me hem te vergezellen naar een begrafenis. Is dat niet vreemd?, Ik kende de overledene niet en wat moet zo'n witneus daar bij doen. Volgens Moctar zou het juist goed zijn, als zelfs een Europeaan er bij zou zijn. Goed voor het image van de nabestaanden en voor Moctar. Weer honderden handen gedrukt, buigingkjes gemaakt en iets gepreveld. Verder naar een andere bijeenkomsten, handjes schudden. Wel leuk al deze mensen te ontmoeten en iets te proeven van hun leven en achtergrond.
Tot slot naar een voor Burkina bekende zanger. Moctar moest zich verontschuldigen voor zijn afwezigheid bij zijn optreden. Op YouTube bleek me dat het wel iets is wat me aanspreekt. Met Moctar is afgesproken, dat overmorgen een chauffeur me komt ophalen om een agrarische school te bezoeken. Ik laat het maar over me heen komen.