Dag 5

G 5
Gezamenlijk ontbijt, buiten, want er is hier geen binnen. Frank, de baas, is ook gids en stelde een programma voor. Dacht ik nog in mijn onwetendheid dat ik het een en ander op eigen houtje zou kunnen bezoeken. Maar vele plaatsen zijn voor buitenstaanders niet te bezoeken. Zelfs met mijn gids moest ik soms een hele rij oude mannen een handje geven en door mijn gids aanbevolen worden voordat de dorpsoudste zijn fiat gaf. Dan kon ik ook onbeperkt fotograferen. Franck gaf veel uitleg over de gewoonten en gebruiken. De mensen leven in een hutten gebouwd met leem en koeienpoep. De buitenkant word
afgewerkt met vijf lagen stuc. Door de vrouwen worden de hutten beschilderd met Afrikaanse motieven, die allemaal een betekenis hebben. Veel puntjes staat voor mieren en die zijn symbool voor de kracht van de familie samen. Andere afbeeldingen zijn schildpadden, slangen, krokodillen. De bevolking is animistisch en wordt ook wel gecombineerd met islam en christendom.
De hutten zijn vaak rond of in achtvorm. Oude mensen hebben hun plek, jongens, meisje, vrijgezellen, apart. Er is maar een toegang om in het dorp te komen waar 's nachts een jonge knul wacht hield. In geval van onraad kon hij de andere families waarschuwen. Om in een hut te komen moet men laag gebukt naar binnengaan en na nog geen meter is er dan een muurtje van een halve meter hoog. Mocht een vijandig type binnen willen komen dan eerst bukken. Dan zich weer oprichten en was dan een moment weerloos. Dus het moment om met de manchetten hem de kop af te hakken. Onlusten waren meestal tussen etnische groepen. Het is een gestructurereer minimaatschappij. Huwelijken worden soms gearrangeerd en in dat geval wordt de hele familie er bij betrokken. Zelfs vrienden hun oordeel wordt er bij betrokken. Maar het meisje is vrij en wordt nooit gedwongen. Het is voor westerse mensen misschien bizar, maar ze hebben in ieder geval veel problemen met de zorg. Het is allemaal ingebouwd in hun systeem. Leerplicht is niet in Burkina maar als je kind niet naar school laat gaan wordt je door je sociale omgeving er wel door veroordeeld. Het is dan ook een uitzondering als een kind niet naar school gaat. Achter op de motor komen we heel veel zwaaiende mensen tegen. Iedereen die je tegenkomt groet je en het gaat er gemoedelijk aan toe. Zo arm als ze zijn, het is een blijmoedig volk. Achter op de motor werd ik verder gereden door een droog maar prachtig landschap naar andere dorpen. Van Franck kreeg ik zijn pet, zonder verbrand een kale kop als de mijne absoluut. De dorpen verder waren minder beschilderd en minder traditioneel maar van een mooie eenvoud. Op de vloer van een binnenplaatsje lag een kindje van misschien twee jaar. Duidelijk ziek. Volgens Franck malaria. Het kindje kon niet naar het ziekenhuis gebracht worden en dan kan je alleen maar hopen dat hij het haalt. Malaria en aids zijn nog steeds de grote Killers van Afrika. Verder langs een meer gereden, wat dan ook meteen het landschap verandert. Door irrigatie kon hier alles verbouwd worden. Veel groene omheinde akkertjes met pepers, komkommer, paprika enz. Alles lijkt er te kunnen groeien, zolang er maar water is. Op de terugweg diverse keren stoppen, handjes geven en babbelen. Franck tenminste want daar komt geen woord frans aan te pas. Thuis maakte Franck couscous met groenten, een banaan als dessert. Prima 's Avonds hoorden we getrommel en gelach in het dorp. Even kijken met Franck. Vier trommelaars op calebassen en en de hele dorpsgemeenschap. Diverse vrouwen dansten met geschreeuw aangemoedigd door de rest en ook een paar mannen gingen op in het ritme van de trommels. Niet echt indrukwekkend en half elf onder de klamboe.